شاخص h خوب چقدر است؟
هیچ مقدار «خوبی» وجود ندارد که در همهٔ حوزه‌ها صادق باشد. تنها معیارهای دارای منبع همان‌هایی است که خود هیرش (Hirsch) در ۲۰۰۵ پیشنهاد کرد و به فیزیک‌دانان مربوط می‌شود: حدود ۱۲ برای استخدام دائم در یک دانشگاه پژوهشی بزرگ و حدود ۱۸ برای استاد تمام. بیرون از فیزیک و پس از بیست سال، آن‌ها را فقط نقطهٔ شروع بدانید.
جزئیات
مقادیر هیرش (۲۰۰۵، فیزیک)
| موقعیت | شاخص h |
|---|---|
| ارتقا به استخدام دائم (دانشیار) | حدود ۱۲ |
| استاد تمام | حدود ۱۸ |
| عضو برگزیدهٔ انجمن فیزیک آمریکا (Fellow) | 15–20 |
| عضو فرهنگستان ملی علوم | ۴۵ یا بیشتر |
شاخص h با گذشت زمان رشد می‌کند
هیرش پارامتر m را هم پیشنهاد کرد: شاخص h تقسیم بر تعداد سال‌های فعالیت علمی. m نزدیک به ۱ — برای نمونه h = ۲۰ پس از ۲۰ سال — ویژگی یک دانشمند موفق است. او h برابر ۴۰ پس از ۲۰ سال را برجسته و h برابر ۶۰ پس از ۲۰ سال را واقعاً بی‌نظیر توصیف کرد. قاعدهٔ عملی از اینجا نتیجه می‌شود: شاخص h افرادی را که در مرحله‌های بسیار متفاوتی از دورهٔ شغلی‌شان هستند هرگز با هم مقایسه نکنید.
چرا عدد همگانی وجود ندارد
رویه‌های استنادی در حوزه‌های مختلف بسیار فرق می‌کند. این مقدار همچنین به پایگاه‌داده‌ای که در آن محاسبه می‌شود و به سن علمی پژوهشگر بستگی دارد. مقایسه تنها در یک حوزه، با طول دورهٔ شغلی مشابه و در یک پایگاه‌داده معنا دارد.
در عمل چه کنید
اگر فراخوان استخدام یا یک کمیته حداقل شاخص h را الزامی کرده است، بپرسید در کدام پایگاه‌داده و تا چه تاریخی سنجیده می‌شود. همیشه منبع را کنار عدد بنویسید.