CRediT چیست و چرا مجلهها آن را الزامی میکنند؟
CRediT (طبقهبندی نقشهای مشارکتکنندگان) واژگانی کنترلشده از ۱۴ نوع مشارکت مشخص است که برای توصیف کار واقعی هر نویسنده به کار میرود. این طبقهبندی در سال ۲۰۱۴ تدوین شد و اکنون استاندارد ANSI/NISO است و بسیاری از مجلهها (Elsevier، Frontiers، Wiley، PLOS و دیگران) آن را الزامی کردهاند. CRediT بههیچوجه تعیین نمیکند چه کسی نویسنده محسوب میشود — این همچنان بر عهدهٔ ICMJE است. CRediT مشارکت کسانی را توصیف میکند که از پیش در فهرستاند.
جزئیات
۱۴ نقش
مفهومسازی (Conceptualization)، روششناسی (Methodology)، نرمافزار (Software)، اعتبارسنجی (Validation)، تحلیل رسمی (Formal analysis)، انجام پژوهش (Investigation)، تأمین منابع (Resources)، مدیریت و پالایش دادهها (Data curation)، نگارش – پیشنویس اولیه (Writing – original draft)، نگارش – بازبینی و ویرایش (Writing – review & editing)، بصریسازی (Visualization)، سرپرستی (Supervision)، مدیریت پروژه (Project administration)، جذب منابع مالی (Funding acquisition).
روند کار هنگام ارسال
نویسندهٔ ارسالکننده سهم هر نویسندهٔ همکار را با انتخاب از میان ۱۴ نقش وارد میکند. هر نویسنده میتواند چند نقش داشته باشد. هر نقش را میتوان با درجه نیز مشخص کرد — اصلی، برابر، پشتیبان. این اطلاعات در مقالهٔ منتشرشده نمایش داده میشود.
چرا مجلهها آن را پذیرفتند
CRediT برای رفع ابهامِ عبارتی مانند «در نگارش و تحلیل مشارکت داشته است» طراحی شد. این طبقهبندی سهم افراد را قابل ممیزی میکند. تأمینکنندگان مالی آن را میپسندند، زیرا برای گزارشدهی کمکهزینه روشن میکند چه کسی چه کاری کرده است. نهادها آن را میپسندند، زیرا برای ارتقا نقشهای اصلی را از نقشهای پشتیبان جدا میکند.
کارهایی که CRediT انجام نمیدهد
CRediT بههیچوجه تعیین نمیکند چه کسی نویسنده محسوب میشود. این طبقهبندی توصیف میکند هر نویسندهٔ فهرستشده چه کرده است. داشتن یکی از نقشهای CRediT بهطور خودکار نویسندگی نمیآورد.
انتقادی که دانستنش ارزش دارد
برخی منتقدان یادآور میشوند که میتوان CRediT را دستکاری کرد: چند نویسندهٔ همکار یک نقش را برای خود ادعا میکنند، یا پژوهشگری ارشد خود را زیر «سرپرستی»، «نگارش – بازبینی و ویرایش» و «جذب منابع مالی» ثبت میکند و سه اعتبار جداگانه میگیرد. این طبقهبندی ابزار است، نه نظام راستیآزمایی.