نویسندگی شبح، هدیه‌ای و مهمان چیست؟
سه شکل تخلف در نویسندگی. نویسندگی شبح: فردی که سهم قابل‌توجهی داشته اما نامش به‌عنوان نویسنده ذکر نمی‌شود (اغلب نویسندگان صنعتی و آماردانان). نویسندگی هدیه‌ای: افزودن کسی که معیارهای نویسندگی را نداشته است، معمولاً به‌عنوان لطف یا برای پُر کردن رزومه. نویسندگی مهمان: افزودن نامی سرشناس برای بالا بردن اعتبار ظاهری مقاله، بدون مشارکت واقعی او. هر سه تخلف پژوهشی به شمار می‌آیند. ICMJE صراحتاً آن‌ها را رد می‌کند. هر سه بیش از آنچه رسماً پذیرفته می‌شود رایج‌اند؛ بررسی مقاله‌های کارآزمایی‌های دارویی اغلب نشان از نویسندگی شبح دارد.
جزئیات
نویسندگی شبح — روایت صنعتی
در پژوهش‌های دارویی رایج است. یک نویسندهٔ پزشکی که استخدام سازندهٔ دارو است، متن مقاله را می‌نویسد. نویسندگان دانشگاهی نامشان ذکر می‌شود اما چیزی نمی‌نویسند. «شبح» نامی ندارد یا در بخش قدردانی گم می‌شود. اکنون مجله‌ها افشای مشارکت نویسندهٔ پزشکی را الزامی می‌کنند، اما شناسایی هنوز دشوار است.
نویسندگی هدیه‌ای — روایت ارتقا
همکاری افزوده می‌شود تا شمار مقاله‌های او برای ارتقای شغلی یا درخواست کمک‌هزینهٔ پژوهشی بالا برود. زمانی رایج است که گروه عضوی تازه‌کار و بدون مقاله دارد، یا در ازای لطف‌های آینده. طبق ICMJE این تخلف است.
نویسندگی مهمان — روایت اعتبار
نامی سرشناس به مقاله‌ای افزوده می‌شود که آن فرد به‌زحمت خوانده است، با این فرض که شهرتش شانس پذیرش را بالا می‌برد. به‌ویژه در رشته‌هایی رایج است که شهرت کمیته‌ها تصمیم‌های سردبیری را شکل می‌دهد.
چرا ادامه دارند
چون به نفع هر دو طرف است. نویسندهٔ شبح برای نویسندهٔ نمایان مقاله‌ای فراهم می‌کند. دریافت‌کنندهٔ هدیه مقاله‌ای بدون استحقاق به دست می‌آورد. مهمان اعتبار قرض می‌دهد. فقط خواننده و رشتهٔ علمی زیان می‌بینند.
مجله‌ها چگونه مقابله می‌کنند
طبقه‌بندی CRediT تخصیص صریح نقش‌ها را الزامی می‌کند. ICMJE از همهٔ نویسندگان می‌خواهد بیانیهٔ پاسخ‌گویی را امضا کنند. برخی مجله‌ها اعلام سهم هر نویسنده را الزامی می‌کنند. هیچ‌یک از این نظام‌ها کامل نیست.